والدین اهمیتی نمی دهند که فرزندانشان چه می کنند

والدین اهمیتی نمی دهند که فرزندانشان چه می کنند

در سال‌های اخیر بحث‌های گسترده‌ای درباره موضوع بی‌توجهی والدین در تربیت فرزندانشان مطرح شده است. با افزایش سرعت جامعه، بسیاری از خانواده ها با این معضل مواجه می شوند که والدین به دلیل مشغله کاری یا عدم آگاهی آموزشی از رشد فرزندان خود غفلت می کنند. در ادامه تحلیلی ساختاریافته بر اساس موضوعات داغ و مطالب داغ در اینترنت در 10 روز گذشته برای بررسی علل، تأثیرات و اقدامات متقابل این پدیده ارائه شده است.

1. آمار داده ها در مورد موضوعات داغ اخیر

2. والدین به عملکرد فرزندان خود اهمیت نمی دهند

1.زمان کافی سرمایه گذاری نشده است: داده ها نشان می دهد که بیش از 60 درصد والدین شاغل روزانه کمتر از 2 ساعت را با فرزندان خود می گذرانند.

2.فقدان ارتباط عاطفی: نزدیک به 40 درصد از نوجوانان گفتند که "به ندرت با والدین خود گفتگوهای عمیق دارند."

3.انتقال مسئولیت های آموزشی: نسبت دانش آموزانی که برای تحصیل خود کاملاً به مدارس یا مؤسسات آموزشی متکی هستند به 35 درصد می رسد.

3. تاثیر منفی ناشی از

4. پیشنهادات راه حل

1.سطح سیاست: اصلاح جزییات اجرایی «قانون ارتقای آموزش خانواده» و ایجاد نظام کمک جامعه.

2.حمایت اجتماعی: توسعه خدمات داوطلبانه «والد جانشین» در 12 استان و شهرستان به صورت آزمایشی اجرا شده است.

3.اقدام خانواده:

5. گزیده ای از نظرات کارشناسی

پروفسور وانگ از مرکز تحقیقات جوانان چین خاطرنشان کرد: آموزش خانواده یک انتقال ساده دانش نیست، بلکه فرآیندی است که در آن زندگی بر زندگی تأثیر می گذارد، مهم نیست که چقدر مشغله دارید، 15 دقیقه همراهی با کیفیت در هر روز می تواند نتایج قابل توجهی به همراه داشته باشد.

دکتر لی متخصص روانشناسی پیشنهاد کرد: "مفهوم "حساب احساسی" را ایجاد کنید. هر تعامل مثبت یک سپرده است و یک تعامل منفی یک برداشت است. مطمئن شوید که حساب همیشه مازاد است.

6. ارجاع به موارد موفق

یک شرکت در استان ژجیانگ سیستم «مرخصی والدین-فرزند» را راه‌اندازی کرد که به کارمندان اجازه می‌دهد هر ماه یک روز مرخصی با حقوق بگیرند و با فرزندانشان وقت بگذرانند. پس از اجرا، رضایت کارکنان 40 درصد افزایش یافت و شکایات از تحصیل کودکان 65 درصد کاهش یافت.

پروژه "مدرسه والدین آخر هفته" که در جامعه ای در پکن راه اندازی شد به بیش از 200 خانواده کمک کرده است تا روابط والدین و فرزند را از طریق شبیه سازی سناریو، مبادله نقش و روش های دیگر بهبود بخشند.

نتیجه گیری:مشارکت آموزشی والدین عنصری بی بدیل برای رشد سالم فرزندان است. خانواده ها، مدارس و جامعه در مواجهه با معضل واقعی "بی توجهی به کودکان" باید با یکدیگر همکاری کنند تا از طریق تضمین های نهادی، تغییرات مفهومی و اقدامات مشخص، محیط رشد بهتری را برای نسل آینده ایجاد کنند.